انجمن شعر حوزه هنری مازندران

???? — Sun, 24 Jun 2007 19:36:35 GMT

رفيق شاعر/ رانندة من

روبروی شب مانده باشی وُ
صبح را پشت سرت داشته باشی
با رفت و آمدنت در خط مستقيم خيابان ها .
به سرعت فکر کنی
و مدام قرمز بشوی (يا سبز)
و زنی کنار تو بنشيند تصادفاً تنه به تنه
و فکر می کنی : ……. کرايه نمی گيرم
و وقت پياده شدن : ۲۰۰ اضافه گرفتم…. آفرين به خودم
- « خسته نباشی »
و خسته باشی وُ
در پشت رل خيال نشسته باشد در رفت و آمد برخط مستقيم خيابان ها:
روی نيمکت قهوه خانه ای
چای بزني – جدول حل کنی وُ
در تعريف « آنچه اين روزها نرخش گران » : اُميد
در تعريف « جانشين پيامبر» بنويسی : شاعر
و به ياد بياوری زودتر از شب قبل خسته ای و نمی دانستی
و به ياد بياوری روبروی شبی
و صبح پشت سر توست
و بنويسی

تیرداد نصری_اردیبهشت1م1378

دانگ دانگ دانگ

و زن

حسرت یک سالش را

قطره

از گوشه چشمهایش زدود

و نگاه کرد

به محال

به رو برو

زهرا خادمی

با بادها به هوا رفت,این بال بال خودش نیست

حس می کند که پرنده ست,دگر به حال خودش نیست

"دیگر چگونه باغ با لحظه های نشستن"

این هم سوال قشنگی است,اما سوال خودش نیست

فردا که یکسره صبح است,فردای وعده ی خورشید

این است دار و ندارش,هر چند مال خودش نیست

مثل پرنده ی غفلت در آسمان قفس ماند

فکر ادامه شعر است,فکر زوال خودش نیست

ابراهیم رستکی

???? — Wed, 06 Jun 2007 11:45:55 GMT

توی سرم جرقه می زنی

و فاصله ها فوت

حالا من توی لبهای تو فال می گیرد

شیرین شیرین

و خدا توی چشمهایت گرم

داغ داغ

نفس حبس می کنم

نگاه های هرزه ی دور و برت می شود بهشت

دوباره فال می گیرم

اینجا خانه ی من هست و

خدا همیشه خسته

تخت ها جیغ می کشند نفس نفس

و پیراهن مرا درید نفس نفس

هوا بوی ----

فال می گیرم

اینبار

طناب

صندلی

و رقص...

هی چارپایه

به پاهای من نخند

من از همیشه خوشگل تر شده ام

حالا کفن,لختی تنم بوسه می زند

جلوتر از دست های کوتاه خاک

و دیگر لبهایت طعم بوسه های فال نمی دهد

و خدا در جهنم نگاهت یخ می زند

و بهشت بوی گند آستین مادر

ول کن بهشت

ول کن

بگذار من هر جا که می خواهد

اصلا" به جهنم

زهرا فدوی

(...)

پیچیده است شاید

درون شولایی به شکل قلب

یک طرف جایی دور

همه چیز مسلولی کوچک

چنان گیج

که می توانی,برای هر کسی دیوار باشی

مثل درخت

پیچیده در سادگی یک ایستادن.

زیاد است

چیزی که نگفتی و پیچیده

مثل خبری که دست قاصدک است

می تواند همان خبری باشد

که دست کلاغ می افتد

درون تو,شاید صدایی باشد

که بوق اسرافیل از آن شروع شد

ایستادن تو شاید,

خودش درون این قوم پیچید.

عجیب که نیست

همه چیز غاری باشی

که عکس.آرش را به خاطر نمی آورد

عکس تو را

بخاطرش می افتی

مثل مسلولی گیج

روی دیواری که می کشد

خود را ,تو اسبی ایستاده

روبروی درخت

عجیب که نیست

یکی از ابتدا بخواهد

چیزی کوچک باشد

بخواهد

تو را با صدایی عجیب بشنود.

محمد رضا رزاقی

_از حس عجیب و تازه سر شار شدم در داد و ستد هام گرفتار شدم

از اینکه دلم را به خودم بخشیدم حس می کنم از خودم طلبکار شدم

_در تیرگی چشم تو فریادم نیست در روشنی اش دلی که من دادم نیست

این حالت آشوبگر چشمانت ضرب المثلی داشت ولی یادم نیست

_کی می شود این پنجره را وا بکنی تا این گل سرخ را تماشا بکنی

میترسم از اینکه پاسخت نه باشد من منتظرم که تو تقاضا بکنی

_در حومه شهر ساری آغاز شدی مانند خودت فراری آغاز شدی

تصمیم ندارم به تو تهمت بزنم با دیدن یک هزاری آغاز شدی

_تنها شده ام ولی اساسا" خوبم من موقع از عشق سرودن خوبم

اینقدر به این غربت من فکر نکن بیخود نگران من شدی ,من خوبم

مجتبی مطلبی

خواب

فکر می کردم

با فکر کردن حل می شود

حل نشد

شکر توی قهوه و

کسی که باید از در می آمد

از در نیامد

از چشمهایم پایین آمد و

توی قهوه چرخید و چرخید

دستم که لرزید

از لای پیراهنم پایین آمد

به روی خودم نیاوردم

که این قهوه خانه

شبیه آن کافی شاپی نیست

که هرگز نرفته ایم

یادم رفته بود

این چای قهوه نیست و

و این قهوه فال تو...

بغل دستی ام را بیدار کردم

یادم آمد که

ایستگاه جای خواب نیست

و سوار قطاری شدیم

که هرگز به هراز نمی رفت

محمد علی تقی زاده پاسندی

???? — Wed, 21 Mar 2007 12:40:10 GMT

دو کار از سپیده قاسمی زاده ـساری

آی آدمای سرخوش آهای قبیله ی مست

بگید کجای کارید خدا رو یادتون هست؟

آهای شما کلانی چی کار دارید با گندم

شنیدید که حرومه خوردن نون مردم؟

عروسکهای دستی کنج اتاق می میرن

مترسکهای زخمی تو مزرعه اسیرن

مترسکی که دست داشت مترسکی که پا داشت

اون زمونا مترسک واسه خودش خدا داشت

حالا چی مونده از اون یه چشم خیس و خسته

آهای آهای آدما کی این درهارو بسته

سپیده قاسمی زاده

دارم به این بن بست ها عادت می کنم

به خانه های میله ای

و تو حتی به روی مبارکت هم نمی آوری

آه که دیگر خسته ام

از این همه کثافت

از این همه گوش

که به درد لای جرز هم نمی خورد

دارم دیوانه می شوم

این جا دریغ از یک گل

حتی گل دستمالم

شاید زیر همان درخت

همان درخت آلبالو جا مانده است

سپیده قاسمی زاده

delshoreh — Wed, 14 Mar 2007 13:08:19 GMT

دانگ

و زن

حسرت يك سالش را

قطره

از گوشه چشمهايش زدود

و نگاه كرد

به محال

به روبرو

زهرا خادمي

delshoreh — Thu, 01 Mar 2007 09:23:18 GMT

درودی دوباره برای شما که از تبار گل و نور و شبنمید

با شعر دیگری از شاعران انجمن بروز میکنم البته باید از شاعران خوب انجمن آقای مبین اعرابی و خانوم آرزو اذان گو که زحمت بسیار برای وبلاگ میکشند تشکر کنم

رفتی که دل باغچه را گرد بگیرد
قران لب طاقچه را گرد بگیرید
انگار نمی خواستی ارام بگیریم
از چشم شما پنجره ای وام بگیریم
می خواستی از دین خودم چشم بپوشم
از سوره یاسین خودم چشم بپوشم
بازیچه ی ایمان کسی نیستم ای زن
من تازه مسلمان کسی نیستم ای زن
قبلن خبر از تیغ از این گرده گرفتم
از فاطمه پهلوی لگد خورده گرفتم
من شرط مسلمانی من با دگران نیست
اسلام من از چند پیاله نگران نیست
در حق من انواع مقاله بنویسید
از درصد بالای پیاله بنویسید
یک الکلی مست که اتش به جگر ماند
خونچشم به راه غزل رفته نهان ماند

او خود جلو می رفت و سر با خویش می برد
یک شهر را از پشت سر با خویش می برد
بر تخته های پاره امیدی نمی بست
دستی که یک در یا خطر با خویش می برد
من تا خود چشمان او می رفتم از دست
او هر چه را از این نظر با خویش می برد
خورشید را از خانه پایین می کشانید
وقتی نگاهی شعله ور با خویش می برد
از جلو می زد جلو خیلی جلو تر
انگار من را بیشتر با خویش می برد
نفرین به تقدیری که تنها پیکرم را
اصرار می کردم نبر با خویش می برد
من می توانستم کنارش باشم اما
من می توا... اما اگر با خویش می برد

جابر نوری سمسکندی

بدم میاد از همه تون اهای شما که کافرید
شما که سالی صد دفعه سمت نجف مسافرید
تسبیح و سجاده و مهر تو جهل و تزویر و ریا
نون شب شما شده با قبله های شب نما
سمت جهنم عابرید فکر می کنید می رید بهشت
اما دو راه قصه رو شیطونه اشتباه نوشت
راتون و کج کردین و از نماز شب دم می زنین
اهای ولای بی ولا می خواین بگید مسلمونین؟
شما که الله و صمد ورد زبونتون شده
بی خبر از اینکه حروم لقمه ی شومتون شده
خدا می دونه که علی نون شبش ریا نبود
مسلمونی به چادر و سجاده و دعا نبود
بدم میاد از همتون خدا می دونه کافرید
شما که سالی صد دفعه سمت نجف مسافرید

معصومه بابایی

delshoreh — Sun, 18 Feb 2007 13:06:23 GMT

با شعر دوستان دور و نزدیک و شاعران خوب انجمن شعر حوزه بروز میکنم و سعی بر این است تا در وبلاگ به معرفی شاعران حوزه و آثار آنها پرداخته شود.

خانم فائزه رسکتی از شاعران خوب و قدیمی حوزه است دیرگاهی در کار سرودن غزل بوده و در این پست یک غزل و تجربه ایشان را در شعر آزاد میخوانیم.

چه لذتی دارد

وقتی مزمزه اش می کنی

زیر دندانهایت ،

می چر خانی توی دهانت

قورتش میدهی.

در جزیره ای دور

بالا می آوری

بالا می...

کشتی ها رفته اند

کودکت را می چپانی توی بطری

و پرت می کنی وسط اقیانوس

کشتی ها خیلی وقت است رفته اند

دزدان دریایی هم روزنامه نمی خوانند

می ماند

وسوسهء خودکشی نهنگها.

نیا به سمت نگاهم نیا به قبرستان

تو را چه کار به این آسمان ابرستان

نگو تو آهوی مغرور بیشه ها بودی

قبول، بودم و اما نبود ببرستان

تمام روز در ایینه کفر می روید

و روح عاصی من ...اشتیاق گبرستان

من انتخاب نکردم که زندگی یا نه

بهشت بود و سیبی و بعد ...جبرستان

اگر حرام شدم من ،همیشه باش ای عشق!

نیا به سمت نگاهم..

آقای ابراهیم رسکتی از شاعران خوب و صمیمی حوزه بوده که به خوانش شعری از ایشان میپردازیم

"بخار از فنجان چاي تو بلند مي شود و"

بخار از فنجان چاي تو بلند مي شود و

مي نشيند روي ميز

ميز را براي تو چيده ام

فنجان چاي راگذاشته ام جاي هر روز

گلدان را جاي هر روز هست

ستاره ها را – قندان را – قلبم را گذاشته ام جاي هر روز

حتي هواي اتاق 37 درجه سانتي گراد است

و شايد هيچ روزي دقت نمي کردم

کفشت را جاي هر روز نکنده اي

روسريت را جاي هر روز نيانداخته اي

حتي ستاره ها را توي اتاقم ولو نکرده اي

چاي تو را سر مي کشم

بخار از قلب من بلند مي شودو

مي نشيند روي فنجان خالي چاي تو.

آقای سعید شجاعی از شاعران خوب انجمن شعر حوزه هنری است که به خوانش دوشعر از ایشان مینشینیم

۱-

دو سایه - چون دو عقربه روی دوازده -

از هم جدا شدند - سوی یک و یازده -

آن دو قرار بود که هر وقت می نواخت

آونگ پیر و خسته ی ساعت نوازِ ، ده . . .

هر یک نظر کنند به ماه و دو بوسه بود

آن لحظه هست و نیست آنها و راز ده .

یک شب – شبی که شوم ترین بود - ناگهان

وقتی نواخت ساعت بی وقت باز ، ده

یک تکه ابر صورت مهتاب را . . . و مُرد

آن سایه ای که رفت شبی سوی یازده .

فردای هرگز - آه که - آن سایه هر چه رفت

هرگز نمی رسید به مرز دوازده ،

آرام رفت و از نفس افتاد روی پنج .

- یعنی محال بود چه رفتن چه باز

۲-

تقويم : روز آخر اسفند ماه بود

در ايست گاه مرد دو چشمش به راه بود

نزديك عصر بود و هوا گرگ و ميش و سرد

در لابه لاي برف زمين راه راه بود

چشمان مرد بسته شد و رفت توي فكر :

شش – هفت ماه قبل كه در ايست گاه بود ؛

دختر كنار پنجره از شهر مي گريخت

مرد ايستاده بود و سرآپا نگاه بود :

تق . . . تق . . . تتق . . تتق . تتتق دور شد قطار

- تقدير بد رقم خورد ، او بي گناه بود –

از پيچ پيچ ريل گذر كرد و محو شد

تا انتهاي دور دو خط سياه بود

. . .

نوروز بود و سوت قطاري شنيده شد

و دختري كه رنگ لباسش سياه بود . . .